Monthly Archives: Kwiecień 2012

Kłobuk

Kłobuk to stwór z mazurskich i warmińskich baśni, jednakże w diable zwanym Kłobukiem odnaleźć można ślady mitologii Słowian i dawnych Prusów. W wierzeniach słowiańskich to demon opiekujący się dobytkiem i ogniskiem domowym.
Kłobuka utożsamiano z duszą martwego płodu. Można go było sprowadzić do domu kusząc jedzeniem lub przygarniając kurczaka. Można także było go sobie “wyhodować”, zakopując pod progiem domu poroniony płód, który po siedmiu dniach (według innych podań – miesiącach lub latach) zamieniał się w kłobuka. W innym razie przybierał najczęściej postać zmokłej kury, a także kaczki, gęsi, sroki, wrony, kota, a nawet człowieka. Przeszkadzał w żniwach, np. zatruwając zboże.
„Kłobuk wywodzi się z pierwotnego mitu demona domowego (może mieć człowiekowaty kształt) albo z demona leśnego. Zatem Kłobuka należałoby szukać w drzewach dziuplastych. Samo słowo „kłobuk” najprawdopodobniej pierwotnie oznaczało koguta. Nic więc dziwnego, że najczęściej przedstawiany był jako czarny kogut lub zmokła czarna kura. Wedle niektórych podać ludowych Kłobuk lubi spać w beczce z pierzem. Skoro lubi miękkie posłanie, tym bardziej należałoby go szukać w dziuplach z miękkim próchnem.” (http://czachorowski.blox.pl)
„Zwykle opisy demonologii słowiańskiej opierają się więc na wydzieleniu sfer działania, co wyróżnia: duchy losu i przeznaczenia (opiekuńcze), demony wodne i przybrzeżne, demony górskie, strachy bagienne, demony leśne i zwierzęce, duchy powietrzne, duchy opiekuńcze domu, zagrody, duchy polne, roli i prac polowych, duchy zmarłych i zmory, oraz demony zarazy i chorób, śmierci.” (http://czachorowski.blox.pl)


Reklamy

Kanał Mazurski

Kanał Mazurski  (niem. Masurischer Kanal, ros. Канал Мазурский) to od wieków wielka hydrotechniczna idee fixe, mająca na celu połączenie mazurskich jezior z Bałtykiem. Kanał jest bardzo ciekawym obiektem hydrotechnicznym, leżącym na północnym pograniczu Polski, między jeziorem Mamry a granicą rosyjską. Pierwsze projekty powstawały już w połowie XVII wieku. Różnicę poziomów – ok. 110 m – miało niwelować dziesięć śluz, z których pięć znajduje się obecnie na terenie Polski. Budowę kanału rozpoczęto w roku 1911, lecz wybuch wojny w 1914 przerwał prace; następnie wznowiono je dopiero w 1934. W czasach III Rzeszy kanał był obiektem tajnym. Na mapach topograficznych z 1939 roku nie zaznaczono śluz i innych budowli wodnych. Ostatecznie budowę przerwano w roku 1942.

Pokaz slajdów wymaga JavaScript.

Dźwiekospacery! kanały hydroakustyczne

Pejzaż dźwiękowy (soundscape) to nasze środowisko akustyczne wraz z całym jego kontekstem – percepcyjnym, geograficznym, społecznym. Według R. M. Schafera nasze środowisko akustyczne jest zanieczyszczone, a przyzwolenie kultury zachodniej na prymat postrzegania wizualnego hamuje naszą wrażliwość na dźwięk. Wobec powyższego Kanadyjczyk proponuje proces „czyszczenia uszu” jako zestaw praktycznych ćwiczeń – spacery oparte na skoncentrowanym słuchaniu przy wykluczeniu zmysłu wzroku, naśladowanie usłyszanych dźwięków czy prowadzenie audio-pamiętników – to tylko niektóre z nich. Stosowanie owych praktyk winno wspomóc naszą kulturę słuchową i wyczulić nas na audialną estetykę miejsc, w których przebywamy . Tak więc percepcja pasywna, do której przyzwyczaja nas powszechny „muzak” – marketingowa muzyka tła – powinna ustąpić na rzecz aktywnego i świadomego odbioru.
Projekt Dźwiękospacery! Kanały hydroakustyczne opiera się na propagowaniu tego rodzaju aktywności, przy jednoczesnym rejestrowaniu „kompozycji odnalezionych”, utrwalaniu dźwiękowego  ducha ” tu i teraz „danych obszarów, przy zastosowaniu nowych mediów, współczesnych technik i technologii, trwając w poszanowaniu tradycji i tożsamości miejsc.
Dźwiękospacery! kanały hydroakustyczne to interdyscyplinarny projekt nieformalnej edukacji. Ze względu na specyfikę obszaru działania leimotivem tegorocznej edycji Dźwiekospacerów jest jeden z żywiołów – woda – jej estetyka i możliwości w kontekście antropologii dźwięku;motywami przewodnimi warsztatów skierowanych do dzieci oraz młodzieży będą: estetyka wody oraz twórczo pojęta hydroakustyka. Tropiąc hybrydy pejzażu dźwiękowego Warmii i Mazur (dźwięki natury – dźwięki przemysłu, turystyki) – zajmiemy się tworzeniem dźwiękowego hydropolis, dźwiękowej mapy regionu.

Reklamy
grzegorz bojanek

electronic sound artist, improviser and music entrepreneur

destroyka

Quod turget, urget.

A POPROSTU

portfolio

gastrorakieta

sztuka od kuchni